Numerek 14, a na tablicy dopiero 6. Dziecko po pięciu minutach zsuwa się z krzesła, chce dotknąć wszystkiego, co leży na stoliku, i głośno pyta, kiedy wreszcie pójdziemy do domu. Ktoś obok kaszle, ktoś patrzy z ukosa, a Ty sięgasz po telefon, bo co innego można zrobić.

Znam to z każdej jesieni. Z dwiema córkami spędziłem w poczekalniach więcej czasu, niż chciałbym liczyć, i przez długi czas zabierałem ze sobą pół plecaka: książeczki, kredki, zabawki. Połowa lądowała na podłodze, a druga połowa nudziła się po kilku minutach. W końcu odkryłem, że najlepiej działają zabawy, do których nie trzeba niczego wyjmować. Wystarczy szept i to, co akurat widać dookoła.

Co działa w poczekalni

Poczekalnia ma swoje zasady. Dobra zabawa na takie miejsce:

  • jest cicha. Szept działa lepiej, niż mogłoby się wydawać: dziecko chętnie go naśladuje, a przy okazji robi się z tego wspólna tajemnica,
  • mieści się na krześle. Nikt nie biega między nogami innych pacjentów,
  • nie wymaga rzeczy. Nic się nie rozsypie, nie trzeba tego myć ani szukać pod krzesłem,
  • można ją przerwać w każdej chwili. Gdy wywołają Was do gabinetu, po prostu wstajecie.

Miej w głowie dwie albo trzy zabawy. Jedna szybko się znudzi, a zmiana często kupuje kolejne kilka minut spokoju.

Dla najmłodszych, 2–3 lata

W tym wieku liczy się bliskość i powtarzanie. Dziecko siedzi na Twoich kolanach, a te same trzy ruchy mogą je bawić wiele razy z rzędu.

Schowany Paluszek

„A kuku” na jednym palcu. Chowasz dłoń za plecami i pytasz szeptem, gdzie jest Twój paluszek, a potem pokazujesz go i machasz. Dziecko chowa i pokazuje swój, a na koniec paluszek zasypia w jego dłoni.

Ilustracja zabawy „Schowany Paluszek” Schowany PaluszekZabawa w „a kuku” na jednym palcu. Cicha, mieści się na krześle w poczekalni.Zobacz zabawę ›

Kto Tak Mówi?

Robisz cicho „muuu”, „hau” albo „kwa”, a dziecko mówi, kto to, albo powtarza dźwięk. Potem zamiana: dziecko robi dźwięk, a Ty się mylisz i pytasz, czy to chyba słoń.

Ilustracja zabawy „Kto Tak Mówi?” Kto Tak Mówi?Zwierzęta na zawołanie, bez wstawania i bez sprzętu. W poczekalni wystarczy szept.Zobacz zabawę ›

Rączki do Góry

Mówisz spokojnie po jednym poleceniu: rączki do góry, rączki na główkę, klap, klap. Na koniec szeptem: „rączki śpią”, i dłonie lądują na kolanach. Przy okazji ręce są zajęte, więc nie dotykają wszystkiego wokół.

Ilustracja zabawy „Rączki do Góry” Rączki do GóryTy tylko mówisz, a dziecko ma zajęte ręce. Działa w foteliku i na kolanach w kolejce.Zobacz zabawę ›

Dla starszych, 4–7 lat

Starsze dziecko da się już wciągnąć w zagadkę albo historię, a wtedy czekanie samo się skraca.

Detektyw w Poczekalni

Klasyczne „Widzę coś…” w wersji detektywistycznej: „Widzę coś, co jest zielone”. Dziecko rozgląda się i zgaduje, wskazując palcem bez wstawania z krzesła. Po trafieniu zamieniacie się rolami. Poczekalnia jest pełna plakatów, więc tematów nie zabraknie.

Ilustracja zabawy „Detektyw w Poczekalni” Detektyw w PoczekalniKlasyczne „Widzę coś…” w wersji detektywistycznej. Nie trzeba wstawać z krzesła.Zobacz zabawę ›

O Czym Myślę?

Myślisz o zwierzęciu albo bajkowej postaci i mówisz tylko, z której to grupy. Dziecko zadaje pytania, a Ty odpowiadasz wyłącznie „tak” albo „nie”. Pomyślisz raz, a pytań starczy na długo.

Ilustracja zabawy „O Czym Myślę?” O Czym Myślę?Ty pomyślisz raz, a dziecko pyta przez kwadrans. Odpowiadasz tylko „tak” albo „nie”.Zobacz zabawę ›

Teatr Dwóch Palców

Dwa palce na kolanie to dwie postacie, a kolano to scena. Dziecko wymyśla imiona i mówi, co się dzieje, a Ty odgrywasz to palcami i cichymi głosami. Gdy wywołają Was do gabinetu, aktorzy kłaniają się publiczności.

Ilustracja zabawy „Teatr Dwóch Palców” Teatr Dwóch PalcówTwoje palce zamieniają się w aktorów na scenie z kolana. Dziecko reżyseruje, a Ty siedzisz i czekasz na swoją kolej.Zobacz zabawę ›

Opowieść na Zmianę

Zaczynasz jednym zdaniem: „Pewnego dnia pingwin znalazł w lodówce mapę…”. Dziecko dokłada następne, potem znowu Ty. Im dziwniej, tym lepiej.

Ilustracja zabawy „Opowieść na Zmianę” Opowieść na ZmianęWspólna historia, w której każdy dokłada po jednym zdaniu. Ty prawie nic nie musisz robić.Zobacz zabawę ›

Bez Tak i Bez Nie

Dla sześcio- i siedmiolatków. Zadajesz szybkie, podstępne pytania, a dziecko nie może odpowiedzieć ani „tak”, ani „nie”. „Lubisz lody?”, „Na pewno?”, „Jesteś słoniem?”. Kto się złapie, zamienia się rolami. Jest dużo śmiechu, więc pilnuj szeptu.

Ilustracja zabawy „Bez Tak i Bez Nie” Bez Tak i Bez NieZadajesz podchwytliwe pytania, a dziecko nie może powiedzieć „tak” ani „nie”. Siedzisz, mówisz cicho, a śmiechu jest dużo.Zobacz zabawę ›

Te zabawy, razem z kilkoma innymi na czekanie, znajdziesz na jednej stronie: zabawy w poczekalni. Działają też w kolejce w urzędzie albo w restauracji, kiedy jedzenie długo nie przychodzi.

Kilka rad na czekanie

  • Zacznij, zanim zacznie się marudzenie. Łatwiej zająć dziecko, które jeszcze siedzi spokojnie, niż to, które już zsunęło się z krzesła.
  • Usiądź tak, żeby się widzieć. Te zabawy opierają się na Twojej twarzy i głosie, więc dziecko na kolanach albo tuż obok słucha uważniej.
  • Chore dziecko ma prawo nie chcieć. Gdy ma gorączkę albo jest osowiałe, nie namawiaj. Czasem najlepszą zabawą jest przytulenie i szeptana historia.
  • Telefon to nie porażka. Jeśli czekacie już godzinę, a Ty nie masz siły, bajka na ekranie niczego nie zepsuje. Zabawy są po to, żeby mieć wybór, a nie wyrzuty sumienia.

Poczekalni nie da się skrócić, ale da się ją przetrwać bez plecaka pełnego zabawek. Wystarczy pamiętać dwie zabawy. A jeśli nie chcesz ich pamiętać, w aplikacji KidSpark wybierasz „W poczekalni” i widzisz zabawy ustawione pod wiek dziecka, zanim tablica przeskoczy na następny numerek.