Wieża się przewróciła i dziecko wybucha. Pierwszy odruch to uspokajać albo tłumaczyć, że to tylko klocki. Ale dziecko w złości nie słyszy argumentów – najpierw musi poczuć, że ktoś je rozumie.
Proste nazwanie uczucia, bez oceniania, często działa szybciej niż prośby o spokój. „Złości cię, że wieża spadła” mówi: widzę, co się dzieje. Rozmowa o tym, co dalej, przychodzi dopiero potem.