Wyjeżdżacie o świcie, żeby zdążyć przed korkami. Po czterdziestu minutach z tyłu pada pierwsze „daleko jeszcze?”, po godzinie drugie, a potem już co pięć minut. Tablet ma rozładowaną baterię, kanapki zniknęły przed pierwszą stacją, a do babci jeszcze dwieście kilometrów.
Jeździmy tak kilka razy w roku i długo myślałem, że na trasę trzeba się pakować jak na wyprawę: książeczki, naklejki, zabawki na sznurku. Połowa i tak lądowała pod fotelikiem, a ja nie mogłem po nią sięgnąć, bo prowadziłem. Najlepiej sprawdziły się w końcu zabawy, które mieszczą się w samej rozmowie. Ja patrzę na drogę i mówię, a dziecko patrzy przez okno i odpowiada.
Co działa w samochodzie
Auto to dziwne miejsce do zabawy: dziecko siedzi przypięte, Ty nie możesz się odwrócić, a za oknem ciągle coś się zmienia. Dobra zabawa na trasę:
- toczy się w rozmowie. Kierowca mówi i słucha, ale nie patrzy do tyłu i nie podaje rzeczy,
- korzysta z tego, co za oknem. Auta, drzewa, znaki i krowy to darmowe rekwizyty, a patrzenie w dal pomaga też dzieciom, którym robi się niedobrze,
- nie ma niczego, co może spaść. Kredka pod fotelem to płacz na następne dwadzieścia kilometrów,
- da się ją przerwać w każdej chwili. Gdy trzeba skupić się na wyprzedzaniu albo zjeździe, mówisz „pauza” i wracacie do niej później.
Miej w zanadrzu trzy albo cztery zabawy i zmieniaj je, zanim jedna się znudzi. Na długiej trasie to działa lepiej niż jedna wielka atrakcja.
Dla najmłodszych, 2–3 lata
Maluch w foteliku potrzebuje Twojego głosu i prostych powtórzeń. Nie musisz patrzeć, czy robi to, co mówisz, bo i tak usłyszysz śmiech albo klaskanie.
Pa, Pa, Ciężarówko!
Nazywasz na głos to, co mijacie: „Pa, pa, drzewo!”, „Pa, pa, ciężarówko!”. Dziecko macha i powtarza tyle, ile potrafi. Co jakiś czas pytasz: „Komu teraz machamy?”. Prosta zabawa, a potrafi wciągnąć na dłużej, niż się spodziewasz.
Rączki do Góry
Mówisz spokojnie po jednym poleceniu: rączki do góry, rączki na główkę, klap, klap. Za kierownicą nie musisz patrzeć, klaskanie usłyszysz. Na koniec szeptem: „rączki śpią”, i dłonie lądują na kolanach.
Kto Tak Mówi?
Robisz „muuu”, „hau” albo „kwa”, a dziecko mówi, kto to, albo powtarza dźwięk. Potem zamiana: dziecko robi dźwięk, a Ty się mylisz i pytasz, czy to chyba słoń. Gdy za oknem mignie prawdziwa krowa, zabawa sama się zaczyna.
Dla starszych, 4–7 lat
Starsze dziecko wciągnie się w liczenie, zagadkę albo historię. Wtedy kilometry mijają same, a Ty tylko podrzucasz kolejne pytanie.
Łowca Kolorów
Dziecko wybiera kolor, na przykład czerwony, i liczy na głos wszystkie auta w tym kolorze aż do następnego znaku albo skrzyżowania. Ty tylko podajesz nowy kolor i mówisz, czy to rekord. Na autostradzie lepiej działają ciężarówki albo auta z przyczepą.
Dokąd Jedziesz, Autko?
Wskazujesz auto obok na światłach albo to, które Was mija: „Ciekawe, dokąd jedzie to czerwone?”. Dziecko wymyśla, kto nim jedzie i po co: „Babcia wiezie tort na urodziny żyrafy!”. Ty zadajesz jedno pytanie do każdej historii, a potem dziecko wybiera następne auto.
O Czym Myślę?
Myślisz o zwierzęciu albo bajkowej postaci i mówisz tylko, z której to grupy. Dziecko zadaje pytania, a Ty odpowiadasz wyłącznie „tak” albo „nie”. Pomyślisz raz, a pytań starczy na kilkanaście kilometrów.
Opowieść na Zmianę
Zaczynasz jednym zdaniem: „Pewnego dnia pingwin znalazł w lodówce mapę…”. Dziecko dokłada następne, potem znowu Ty. Na trasie do dziadków historia często sama skręca w ich stronę, i dobrze.
Bez Tak i Bez Nie
Dla sześcio- i siedmiolatków. Zadajesz szybkie, podstępne pytania, a dziecko nie może odpowiedzieć ani „tak”, ani „nie”. „Lubisz lody?”, „Na pewno?”, „Jesteś słoniem?”. Kto się złapie, zamienia się rolami. Jeśli z tyłu siedzi dwoje dzieci, mogą grać przeciwko sobie, a Ty jesteś sędzią.
Dwie zabawy na sam koniec trasy
Ostatnie pół godziny jest zwykle najtrudniejsze. Dziecko jest zmęczone, Ty też, a cel jest już blisko. Te dwie zabawy nie wymagają myślenia od nikogo.
Kto Pierwszy Zobaczy
Na początku ostatniego odcinka ustalacie trzy rzeczy, które na pewno pojawią się po drodze: kościół, most, konia, czerwoną ciężarówkę, znak z nazwą miejscowości dziadków. Kto pierwszy zobaczy, woła. Kiedy padną wszystkie trzy, prawie jesteście na miejscu.
Odliczanie do Babci
Gdy nawigacja pokazuje dziesięć minut, mówisz, ile rond albo zakrętów zostało do domu dziadków. Dziecko odlicza na głos przy każdym: „Jeszcze trzy ronda!”. Zamiast „daleko jeszcze?” pada „jeszcze tylko dwa!”, a to zupełnie inna atmosfera w aucie.
Zabawy z aplikacji znajdziesz też razem na jednej stronie: zabawy w samochodzie. Część z nich sprawdzi się później u dziadków, w kolejce albo w poczekalni u lekarza.
Kilka rad na długą trasę
- Planuj przerwy, zanim będą potrzebne. Mniej więcej co półtorej albo dwie godziny zatrzymajcie się na kwadrans: dziecko pobiega, Ty rozprostujesz plecy, a potem zabawy znów działają.
- Kierowca mówi, pasażer pokazuje. Jeśli jedziecie we dwoje dorosłych, niech osoba na fotelu pasażera prowadzi zabawy, które wymagają odwracania się albo podawania rzeczy. Kierowca zostaje przy rozmowie.
- Gdy dziecku robi się niedobrze, odpuść liczenie i historie. Pomaga patrzenie daleko przed siebie, uchylone okno i cisza. Wtedy lepiej zaproponować drzemkę niż zabawę.
- Ekran to nie porażka. Jeśli stoicie w korku drugą godzinę, a Ty nie masz już siły mówić, bajka na tablecie niczego nie zepsuje. Zabawy są po to, żeby mieć wybór, a nie wyrzuty sumienia.
Trasy do dziadków nie da się skrócić, ale da się sprawić, że „daleko jeszcze?” pada rzadziej. Wystarczą trzy zabawy w głowie. A jeśli nie chcesz ich pamiętać, w aplikacji KidSpark wybierasz „W samochodzie” i widzisz zabawy ustawione pod wiek dziecka, zanim wyjedziecie z osiedla.